ပုံျပင္ထဲကုိ၀င္ဖုိ႔အတြက္ က်ဳပ္ဟာ သက္ေတာင့္သက္သာပဲ အသင့္ျဖစ္ခဲ႔ပါေတာ့တယ္။

2။ ပုံျပင္ထဲက ၀ံပုေလြ
ကၽြန္ေတာ္ပုံျပင္ထဲ ၀င္တဲ႔ေန႔မွာ ပုံျပင္ထဲက ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံး အ႐ုိင္းဆန္ဆန္ လင္းခ်င္း လွပေနေတာ့တယ္။ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ သူ႔ထဲ၀င္လာတာကုိ ပုံျပင္ဟာ လွလွပပ ႀကဳိဆုိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေ၀ွ႔ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေလကို တစ္၀ႀကီး ႐ႈသြင္းလုိက္တယ္။ ခုပဲ ေလထဲ မွာေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ ရနံ႔ေတြ ရလုိက္သလုိပါပဲ။
သာယာလြန္းတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ရွိတဲ႔ ပုံျပင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စိတ္ေက်နပ္မႈ အျပည့္ေပးခဲ႔တယ္။ အခု ဒီပုံျပင္ထဲကုိ ေရာက္ရတာဟာ အစဥ္အလာမွာ မွားယြင္းခဲ႔တဲ႔ ကိစၥတစ္ခုကို ျပင္ဖုိ႔။ ကံၾကမၼာနဲ႔ မုဆုိးကုိ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုလုိ ယွဥ္ဖုိ႔… ျဖစ္ေပမယ့္ ကိစၥက သိပ္လြယ္လြန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္ေတာင္ သိပ္မပါခ်င္ပါဘူး။ ၀တၱရားရွိပါတယ္ေလ ဆုိၿပီးေတာ့ ကိစၥကုိ ျမန္ျမန္လက္စသိမ္းဖုိ႔ လုပ္ရေတာ့တယ္။
အရင္ဆုံး ကၽြန္ေတာ္ဟာ သိုးအုပ္ကုိ ရွာၾကည့္တယ္။ သိပ္မခက္ခဲလုိက္ပါဘူး။ ေတာင္ေျခတစ္ခုမွာ ၀ုိင္းဖြဲ႕ရပ္ေနတဲ႔ သိုးေတြကုိ ေတြ႕ရေတာ့တာပဲ။ တကုန္းကုန္းနဲ႔ ေနေနလုိက္ၾကတာမ်ား သိပ္ႏုံအတဲ႔ေကာင္ေတြျဖစ္မွန္း သိသာလြန္းလွပါတယ္။ ဒီေကာင္ေတြေလာက္မ်ား ငါ့မွာ မိန္းမလုိ မိန္းမရ ဟန္ေဆာင္ေနစရာေတာင္ မလုိပါဘူးကြာလုိ႔ ေတြးလိုက္မိေပမယ့္ လုပ္ႏုိင္တယ္ဆုိတာကုိ ျပဖုိ႔အတြက္ တစ္ခါတည္း ၀င္ဆြဲပစ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ကုိ ေဖ်ာက္လုိက္ရပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ သုိးအေရၿခဳံဖုိ႔ကုိသာ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ရေတာ့တယ္။ သိုးအေရၿခဳံမိတဲ႔အခါက်ေတာ့ သိုးနံ႔ကလည္း နံ၊ အုိက္ကလည္း အုိက္တာနဲ႔ ဆက္မလုပ္ေတာ့ဖုိ႔ စဥ္းစားမိေသးတယ္။ သိုးအုပ္ဆီ ဆင္းလာမိတဲ႔ အခါက်ေတာ့မွဘဲ ငါဟာ အမွားအယြင္းႀကီး တစ္ခုကုိ ေျပာင္းလဲႏုိင္ေတာ့မွာ ပါလားဆုိတဲ႔ အသိနဲ႔ ျပန္လည္ တက္ၾကြမိပါေတာ့တယ္။
သိုးအုပ္ေတြဆီ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ဥ္းကပ္သြားရင္းနဲ႔ သိပ္ေတာင္ မေလ့လာလုိက္ရဘူး။ မုဆုိးရွိေနတာကုိလည္း ခပ္လြယ္လြယ္ ျမင္သိလုိက္ရတယ္။ သူဟာလည္း ပုံျပင္ထဲက မုဆုိးဆုိေတာ့ ပုံျပင္ထဲက အတုိင္းေပါ့။ သိုးအုပ္ကို လာဖမ္းတဲ႔၀ံပုေလြကုိ လွံနဲ႔ပစ္ဖုိ႔ ၿခဳံတစ္ခုထဲမွာ ငုတ္တုပ္ေလး။ ပုံျပင္အရဆုိရင္ေတာ့ သူဟာ သိုးအုပ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိုးအမွတ္နဲ႔ ပစ္အလုိက္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ေသေက်ခဲ႔ရတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခုမွာေတာ့ မင့္ကံဆုိးေတာ့မယ္ မုဆုိးေရ.. လုိ႔ ေတြးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ေတာင္ ရယ္ခ်င္သြားမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အႀကံအစည္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ သိုးအုပ္ထဲ ၀င္လာၿပီး ခပ္ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳး သိုးတစ္ေကာင္ကုိ ရွာမယ္။ ၿပီးေတာ့ အသာေလး ကုိက္သတ္ရင္း မုဆုိးက လွံနဲ႔ လွမ္းပစ္မွာကို ရေအာင္ ေရွာင္ျပၿပီး သိုးကုိ ကိုက္ခ်ီထြက္ခဲ႔မယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိနဲ႔ နားကိုေတာ့ ရွင္ရွင္ထားေနပါတယ္။ မုဆုိးက အခ်ိန္မေရြး လွံနဲ႔ ပစ္လုိက္ႏုိင္တယ္ မုိ႔လား။
ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာလုိက္ ခင္မွာပါပဲ ခပ္လြယ္လြယ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စားဖုိ႔ ရည္ရြယ္မဲ႔ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳး သိုးတစ္ေကာင္ကုိ ရွာေတြ႕တယ္။ အဲဒီေကာင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာေပးထားတယ္။ အ.ပုံလည္း ရတယ္။ သူ႔နား ဒီေလာက္ ကပ္တာေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အနံ႔ကုိ သူမရတဲ႔အတြက္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ အလြယ္တကူ ဖမ္းႏုိင္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
အားလုံး အသင့္ျပင္ထားၿပီးတဲ႔ အခါက်ေတာ့မွ မုဆုိးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ဆုိင္းေနလို္က္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာက မုဆုိးက လွံနဲ႔လွမ္းပစ္မွ သိုးကုိ ဂုတ္က ကုိက္ခ်ီၿပီး လွလွပပေလး လြတ္ထြက္သြားျပမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္လာတယ္။ မုဆုိးဘက္က လႈပ္ရွားမႈကုိ လုံးလုံးမစေသးတဲ႔အတြက္ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မရွည္ႏုိင္ ျဖစ္လာရတယ္။ ခပ္ျမန္ျမန္ၿပီးသြားရမဲ႔ ကိစၥကုိ ဒင္းလုပ္တာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ၾကာရတယ္လုိ႔ ျငဴဆူလာမိပါတယ္။ ခဏေနတဲ႔အထိ မုဆုိးက မလႈပ္ရွားတဲ႔အခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေစာင့္မေနႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ဟာသူ ပစ္ပစ္ မပစ္ပစ္ ကၽြန္ေတာ္ သိုးကုိ ကုိက္ခ်ီသြားဖုိ႔ကုိသာ စဥ္းစားမိေတာ့တယ္။ သူ႔ လွံတံကုိ လက္မတင္ေလး မေရွာင္ျပလုိက္ရေပမယ့္ သုိးအုပ္ထဲကုိ သုိးေယာင္ေဆာင္၀င္ၿပီး သုိးတစ္ေကာင္ ဖမ္းျပႏုိင္တယ္ဆုိရင္လည္း ၿပီးတာပဲ မဟုတ္လား။
အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မုဆုိးကို သိပ္အေရးမထားေတာ့ဘဲ သိုးဖမ္းဖုိ႔ကုိသာ အားစုိက္လုိက္ေတာ့တယ္။ သတိကေတာ့ ဆက္ထားေနတုန္းပဲေပါ့။ မုဆုိးရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဇိ၀ိန္ကုိ ေခၽြႏုိင္တဲ႔ လွံက အနားမွာတင္ မဟုတ္လား။ အဲဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မူလရည္ရြယ္ထားတဲ႔ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳး သိုးဆီကုိ အနီးဆုံး တုိးသြားလိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ႏုံပုံရတဲ႔သုိးဟာ ခုထိပဲ လုံး၀မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လည္စင္းေပးသလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔ အဲဒီေကာင္ကုိ သနားေတာင္ သနားမိတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီသိုးကုိ ကုိက္ခ်ီဖုိ႔ လုပ္လုိ္က္မိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုကို သတိျပဳမိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဒီသုိးဟာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနတာပါပဲ။ သိုးဟာ အနီးကပ္လုိက္ေတာ့မွ ဆူးၿဖိဳးတာ မဟုတ္ဘဲ အနည္းငယ္လုိလုိ ပြေယာင္းေယာင္း ျဖစ္ေနတယ္။ ၾကည့္ရတာလည္း တစ္မ်ဳိးပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ျဖစ္လာတာနဲ႔ ခဏရပ္လုိက္မိတယ္။ ေနာက္ျပန္ကုိက္မလုိ႔ လုပ္လုိက္၊ ၿပီးေတာ့ ေ၀ခြဲမရျဖစ္လုိက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံးက်မွ စိတ္ရွင္းေအာင္ သိုးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၿငိမ္ေနတဲ႔ သုိးရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ဆီကုိ သြားလုိက္တယ္။ သုိးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ဖုိ႔ ျပင္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ .. ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မိၾကတယ္ဆုိရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ကုိယ္လုံး ဆက္ကနဲ တုန္သြားမိပါေတာ့တယ္။
ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖမ္းဖုိ႔ ရည္ရြယ္မိတဲ႔ သုိးဟာ မယုံႏုိင္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပဲ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္သာ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္လုိ သုိးေရၿခဳံထားတဲ႔ အဲဒီ၀ံပုေလြကုိ ျမင္တဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းပဲ စိတ္ဓာတ္က်သြား ေျခာက္ျခားသြားခဲ႔တာဟာ ဘယ္လုိမွ ဣေႃႏၵေဆာင္လုိ႔ မရပါဘူး။ ဒါ ဘယ္လုိမ်ား ျဖစ္ရတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ေမးခဲ႔မိတယ္။ အေျဖက မရွိပါဘူး။ အခ်ိန္ကလည္း တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေတာ္ေတာ္လင့္ေနပါၿပီ။ ဒီလုိနဲ႔ မထူးေတာ့ၿပီမုိ႔ စိတ္ကုိ ျပန္ထိန္းၿပီး တျခားရွိေနတဲ႔ သိုးေတြဆီ လွည့္ရပါေတာ့တယ္။
ဒီတစ္ခါလည္း သိပ္မခက္ခဲလွပါဘူး။ လြယ္လြယ္ပဲ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳး သိုးတစ္ေကာင္ကုိ ရွာေတြ႔တယ္။ အဲဒီလုိေတြ႕တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္တည္းပဲ သူ႔ရဲ႕ ထူးျခားေနမႈကုိလည္း သတိျပဳသြားမိပါတယ္။ စုိးရိမ္ထိတ္လန္႔ စိတ္ေတြနဲ႔ အဲဒီသိုးဆီ ၾကည့္ေတာ့လည္း သူဟာ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္သာ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။
ညႇဳိးငယ္ေနတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ သုိးေတြဆီကုိ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္မိေတာ့တယ္။ တစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ အဆူၿဖိဳးရင္လဲေန ရရာကုိ ဖမ္းေတာ့မယ္ဆုိတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ဘယ္လုိပဲ ရွာေဖြခဲ႔လဲ ၀ံပုေလြေတြကုိသာ ေတြ႕ခဲ႔ရတယ္။ ဆုိးရြားလြန္းလွတာပါပဲ။ ပင္ပန္းႀကီးစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သုိးအုပ္တစ္ခုလုံးကို လွည့္ခဲ႔ေပမယ့္ သိုးဆုိလုိ႔ တစ္ေကာင္ တစ္ၿမီးမွကုိ မေတြ႕မိဘဲ ၀ံပုေလြကိုသာ ေတြ႕ရတယ္။ သုိးတစ္အုပ္လုံးဟာပဲ ၀ံပုေလြေတြ ျဖစ္ေနခဲ႔ပါတယ္။
ငါ ဘာလုပ္ရမလဲလုိ႔ပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးမိတယ္။ ဟီးခ် ၿပီးေတာ့ပဲ ငိုရမလား။ ၀မ္းပဲ သာရမေလမလားေတြးရင္း ေနာက္ဆုံး ေသခ်ာသြားမိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႐ံႈးၿပီး ဆုိတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သိုးေလးတစ္ေကာင္ကုိေတာင္မွ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ဖမ္းဆီးႏုိင္သူ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
ခ်က္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အနာဂတ္ေပ်ာက္သြားသလုိ ခံစားမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွပဲ မုဆုိးရဲ႕လွံခ်က္က ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေရွာင္မိဘူး။ ေရွာင္ႏုိင္ဖုိ႔လည္း အားမရွိဘူး။ စိတ္မသက္သာစြာနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မုဆုိးရဲ႕ လွံဖ်ားမွာ အသက္ပါခဲ႔ရ ပါေတာ့တယ္။
ပုံျပင္ထဲက မုဆုိး
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘ၀ကုိ ပုံျပင္ထဲက အတုိင္း တိတိက်က် ေလွ်ာက္လွမ္းသူပါ။ မုဆုိးျဖစ္တဲ႔အတုိင္း သားေကာင္ကုိ ဖမ္းဖုိ႔သာ ရည္ရြယ္ခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖမ္းခ်က္တာကေတာ့ သိုးတစ္ေကာင္ပါ။ သိုးေရၿခဳံထားတဲ႔ အဲဒီ၀ံပုေလြကုိ မဖမ္းမိခင္ အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔ကုိ သုိးတစ္ေကာင္လုိ႔ပဲ ထင္ေနမိတယ္။ သူဟာ သုိးအုပ္ထဲမွာ ေရာေနတဲ႔အတြက္ သိုးတစ္ေကာင္က လြဲရင္လည္း ဘာျဖစ္ႏုိင္မွာမုိ႔လဲ။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ပုံစံက အေတာ္လည္း ႐ုိးပုံ၊ အ.ပုံ ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လည္း သူ႔ကုိ သိုးလုိ႔သာ ထင္ခဲ႔မိတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူ႔ကုိ လွံနဲ႔ မပစ္ခင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေၾကာင္းတစ္ခုေၾကာင့္ အၾကာႀကီး ေတြေ၀ေနခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေခါင္းထဲက အေတြးကုိ ႏွင္ထုတ္ၿပီး ပစ္လုိက္ရတယ္။ လွံခ်က္ ထိလုိ႔ လဲက်သြားတဲ႔ အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေျပးပဲ သြားၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကုိ ဆုိ႔သြားေစခဲ႔တာပါပဲ။
သူဟာ .. .. .. သုိးေရၿခဳံထဲထားတဲ႔ ၀ံပုေလြ တစ္ေကာင္သာ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။
အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း တျခား သုိးေတြကုိ ဖမ္းဖုိ႔ လုပ္ရေတာ့တယ္။ လွံနဲ႔ ပစ္ႏုိင္တဲ႔ ေကာင္လည္းပစ္၊ ေျပးတဲ႔ေကာင္လည္း ေျပး၊ အနားမွာ ႀကိဳးေထာင္ထားတဲ႔ ၫြတ္ကြင္းမိတဲ႔ ေကာင္ကလည္း မိနဲ႔ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သိုးေတြ အကုန္ဟာ ၀ံပုေလြေတြသာ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။
အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွံမပစ္ခင္ အၾကာႀကီး ေတြေ၀ေစခဲ႔တဲ႔ အေတြးကို ၀မ္းနည္းစြာ အတည္ျပဳလုိက္ရ ပါေတာ့တယ္။ တကယ္ပဲ က်ိန္းေသပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္လာခဲ႔တာလည္း ၾကာၿပီ။ အေတြ႔အႀကဳံလည္း မ်ားပါၿပီ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီေလာကမွာ သိုးဆုိလုိ႔ (လုံး၀) မရွိပါဘူး။ တကယ္တမ္း သိုးအုပ္ေတြဆုိတာလည္း ၀ံပုေလြေတြက သုိးေရေတြ ၿခဳံထားၾကတာခ်ည္းပါပဲ။
သြန္းေနစုိး

(ေမာင္ေသာတရဲ႕ကဗ်ာေလးပါ)
တစ္ေယာက္ေသာသူကို
တစ္ခုေသာနွလုံးသားနဲ့
တစ္သက္လုံးမမုန္းပဲ
တစ္ဘ၀လုံးခ်စ္ပရေစ…
တစ္ခ််ိန္ကေပးခဲ့ဖူးေသာ
တစ္ထဲေသာအခ်စ္ကို
တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ
ေပးခ်င္တာပါ..ေနာ္
ျမဴနွင္းဆိုင္းတဲ့ဒို့ျမိဳ့ေလးမွာ
လြမ္းစိတ္တက္ေအာင္မလုပ္ပါနဲ့..
ခ်စ္သူရယ္…

ေသာတ
အခ်စ္ကဗ်ာေတြမရွိလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကဗ်ာကုိ တင္လုိက္တာပါ။

သံသရာဆုိတာ
ေဘာလုံးကြင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔ရင္
တစ္ဘ၀စာ
ပြဲသိမ္းခရာမမႈတ္မခ်င္း
ငါ ဒီေဘာလုံးကြင္းထဲမွာ ဆက္ရွိမယ္။

႐ုန္းရင္းကန္ရင္းနဲ႔ပဲ
ရင့္က်က္မႈကုိ အေျပးအလႊားရွာေဖြေနရ
သခၤန္းစာေတြ
တစ္ကုိယ္လုံး စုိရႊဲလုိ႔
ကံၾကမၼာကုိ ေလွ်ာထုိးျဖတ္ထုတ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားရင္း
ေနာင္တျမက္ခင္းေပၚလဲလဲက်။

ေလ့က်င့္မႈမေလာက္မင
ႀကံ႕ခုိင္မႈ မျပည့္၀ေသးခင္
ပြဲၾကပ္နဲ႔ရင္ဆုိင္ရေတာ့
ေလာကဓံကုိ
ခံစစ္နဲ႔ထိန္းေဆာ့ေနရတယ္။

စိတ္ဓာတ္သာမေပ်ာ့ညံ့ေသးရင္
ေနာက္ဆုံးမိနစ္အထိ
ဂိုးသြင္းခြင့္ရွိတယ္။ ။

ေသမင္းတမာန္ (ေခတၱ = လူ႔ျပည္)

က်ဳပ္ဟာ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ပါ။ ၀ံပုေလြျဖစ္တဲ႔အတြက္ က်ဳပ္ကုိယ္က်ဳပ္ ဘယ္တုန္းကမွ မရွက္ခဲ႔ဘူး။ ၀မ္းလည္းမနည္းခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္မွာ ေဒါသထြက္ရတာေတာ့ရွိတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ ေလာကႀကီးကုိကမေကာင္းတာ။ မတရားလုိက္ပုံမ်ား။ ေနရင္းထုိင္ရင္းနဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔၀ံပုေလြေတြဟာ ယုတ္မာသတဲ႔။ ေကာက္က်စ္သတဲ႔။ က်ဳပ္တုိ႔က ဘာမ်ားယုတ္မာလုိ႔တုန္း။ က်ဳပ္တုိ႔အစာျဖစ္တဲ႔ သားေကာင္ေတြကုိ က်ဳပ္တုိ႔တတ္စြမ္းသလုိ နည္းလမ္္းနဲ႔ ရွာေဖြစားေသာက္တယ္။ ဒါကုိပဲ ယုတ္မာတယ္လုိ႔ေခၚမလား။
တျခားအေကာင္ေတြကေရာ.. သူတုိ႔လည္း သားေကာင္ေတြ ဘာေတြဖမ္းၿပီး စားၾကတာပဲ။ သူတုိ႔က်ေတာ့ ယုတ္မာတယ္လုိ႔မေျပာၾကဘူးဗ်ာ။ ဥပမာ.. ဇီးကြက္လုိအေကာင္မ်ဳိး။ မ်က္လုံးကျပဴးျပဴးနဲ႔ ညမွသာ ထြက္ရဲတဲ႔ အဲဒီအေကာင္ကုိက်ေတာ့ ပညာရွိဇီးကြက္တဲ႔။ လာဘ္ေကာင္တဲ႔။ ဧည့္ခန္းေတြဘာေတြထဲက စင္ျမင့္ေတြဘာေတြေပၚမွာ တ႐ုိတေသထားၾကတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ကုိလည္း အဲဒီလုိပဲ ပညာရွိ၀ံပုေလြတုိ႔၊ လာဘ္ေကာင္၀ံပုေလြတုိ႔ ဆုိၿပီး သူ႔လုိ စင္ေပၚတင္ထားပါလားဗ်ာ… ဘယ္ေလာက္မ်ား က်ဳပ္တုိ႔ ေက်းဇူးတင္လုိက္မလဲ။ တကယ္တမ္း အဲဒီဇီးကြက္ဆုိတဲ႔ ေကာင္ကလည္း သူကုိယ္တုိင္ေတာင္ တစ္ေန႔စာတစ္ေန႔ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ရွာေဖြစားေသာက္ေနရတဲ႔ဟာကုိ။ စီးပြားေရးေတြ ဘာေတြ တုိးေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ႏုိင္မွာလဲ။ တိရစၧာန္ျခင္းအတူတူဟာကုိ အဆင့္အတန္းခြဲခံရတာေလာက္ အသည္းနာစရာမရွိပါဘူးဗ်ာ…။
အံမယ္၊ ဒါတင္မကေသးဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ဇာတ္သိမ္းလည္း ဘယ္ေတာ့မွမေကာင္းဘူးဗ်။ ရွိသမွ်ပုံျပင္တုိင္းလုိလုိမွာ က်ဳပ္တုိ႔ဟာ အေသဆုိးနဲ႔ေသရတာတုိ႔။ ေနာက္ဆုံး အရွက္ရၿပီး ထြက္ေျပးရတာတုိ႔ခ်ည္းပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔မွာဗ်ာ၊ ေကာက္လည္း ေကာက္က်စ္ရေသးတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္းအႏုိင္ရလုိက္တယ္ကုိ မရွိဘူး။ အထူးသျဖင့္ ပုံျပင္တစ္ပုဒ္ထဲမွာဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ကုိ ဆိုးတယ္။ အဲဒီပုံျပင္ထဲမွာ က်ဳပ္တုိ႔ဟာ ဘာမွမဟုတ္ဘဲ ေနရင္းထုိင္ရင္းႀကီးကုိ အသက္ထြက္သြားရတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔အေကာင္းႀကံတယ္ဆုိတဲ႔ သားေကာင္ကုိလည္း ဘာမွဒုကၡမေပးလုိက္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒီေကာင္ကေတာ့ သိေတာင္မွ သိလုိက္ရဲ႕လားမသိပါဘူးဗ်ာ…။
ပုံျပင္ကဒီလုိဗ်..။ အားလုံးပဲ ၾကားဖူးၿပီးသားေတာ့ ျဖစ္မွာပါ။
တစ္ခါက ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ဟာ သုိးေတြကုိစားခ်င္တဲ႔အတြက္ (သူတုိ႔အဆုိအရေတာ့) မေကာင္းတဲ႔အႀကံအစည္ တစ္ခုကုိႀကံပါသတဲ႔။ လုပ္ပုံကေတာ့ သူ(အဲဒီ၀ံပုေလြ)ဟာ သုိးအုပ္တစ္အုပ္ထဲကို သုိးေရၿခဳံ၀င္သတဲ႔။ သုိးေယာင္ေဆာင္ၿပီး သုိးေတြကုိ ဖမ္းစားမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သုိးကုိမွ မစားႏုိင္ခင္မွာပဲ သူဟာ သုိးေတြကိုဖမ္းဖုိ႔ ခ်ဳံဖုတ္ထဲကေစာင့္ေနသူ မုဆုိးရဲ႕ သိုးထင္ၿပီးသူ႔ဆီပစ္လုိက္တဲ႔ လွံခ်က္နဲ႔ ေသဆုံးရပါသတဲ႔။
အဲဒီပုံျပင္ကုိၾကားရတုိင္းပဲ က်ဳပ္ရင္ထဲမွာ တႏုံ႔ႏံု႔ခံံစားရတယ္။ ယုတၱိမရွိလုိက္တဲ႔ ပုံျပင္ႀကီးကြာလုိ႔လည္း စိတ္ထဲမွာ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔။ ဘယ္နဲ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္တုိ႔၀ံပုေလြေတြဟာ အဲဒီေလာက္ပဲ သတၱိနည္းရမွာလား။ သုိးသားစားခ်င္တာမ်ား အတင္းလုိက္ကုိက္ျဖတ္ၿပီး စားလုိက္႐ုံေပါ့။ သိုးဖမ္းတာပဲဗ်ာ။ က်ားဖမ္းတာမွမဟုတ္ဘဲ။ ဟန္ေဆာင္ၿပီး သုိးေရေတြ ဘာေတြ ၿခဳံေနဖုိ႔မလုိပါဘူး။
အခုေတာ့ က်ဳပ္တုိ႔၀ံပုေလြသိကၡာကုိ သက္သက္ခ်တာဗ်။ ဘယ့္ႏွယ့္ အဲ႔ဒီ၀ံပုေလြဟာ သုိးအေရၿခဳံၿပီး သုိးအုပ္ထဲ တကယ္ပဲ ၀င္တယ္ထားအုံး။ အဲဒီလုိ မလုပ္ခင္ သူနည္းနည္းမွ မစူးစမ္းေတာ့ဘူးတဲ႔လား။ လွံတစ္ပစ္ေလာက္စာေလးအကြာမွာ မုဆုိးရွိေနတာကုိေတာင္ မသိႏိုင္ေအာင္ဘဲ သူဟာ ထုံအေနခဲ႔သလား။ ေနာက္ၿပီး မုဆုိးပစ္လုိက္တဲ႔လွံရဲ႕ အသံကုိေရာ သူမၾကားဘူးလား။ အင္မတန္လွ်င္ျမန္တဲ႔ မ်ဳိးႏြယ္၀င္ျဖစ္တဲ႔ အဲဒီ၀ံပုေလြဟာ လွံပစ္လုိက္သံၾကားတဲ႔ အခ်ိန္မွာေရာ သူ မေရွာင္ႏုိင္ဘူးလား။ သူမ်ားအုပ္စုထဲ၀င္တဲ႔အခ်ိန္ (အင္မတန္သတိရွိေနရမဲ႔ အခ်ိန္) မွာေတာင္ သူဟာ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနခဲ႔ရသလား။
ေတြးရင္း ေတြးရင္းနဲ႔ က်ဳပ္မွာ ေဒါသေတြ ျဖစ္သထက္ျဖစ္လာတယ္။ အံတႀကိတ္ႀကိတ္ ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔ အဲ႔ဒီ ယုတၱိမရွိတဲ႔ပုံျပင္ႀကီးရွိေနတဲ႔အတြက္ ဘယ္သူ႔ကုိအျပစ္ဆုိရမွန္းလဲမသိဘူး။ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒါႀကီးနဲ႔ ေခါင္းခဲၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်မိေတာ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့ အင္မတန္ စြန္႔စားရမယ့္ ကိစၥႀကီးတစ္ခုျဖစ္တဲ႔ က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ ပုံျပင္ထဲ ၀င္ဖုိ႔ပါပဲ။
အတန္တန္ စဥ္းစားခဲ႔ၿပီးမွ ေနာက္ဆုံး ထြက္လာတဲ႔ ဒီနည္းလမ္းကသာ က်ဳပ္ရဲ႕ စိတ္ကုိ ေက်လည္ေစခဲ႔တယ္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ယုတ္မာတယ္လုိ႔ ေကာက္က်စ္တယ္လုိ႔ အေျပာခံရတဲ႔ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္အေနနဲ႔ သိုးေရၿခဳံၿပီးေတာ့ သုိးအုပ္ထဲကသိုးတစ္ေကာင္ကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္စားျပလုိက္အုံးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တကယ့္စိတ္ရင္းအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ သိုးေလာက္ကုိေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ဖမ္းၿပီးသာ စားမွာျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၀ံပုေလြေတြသိပ္မည့ံေၾကာင္း ျပခ်င္တဲ႔အတြက္ ျဖစ္ေအာင္ကုိ လုပ္ျပအုံးမယ္။ မုဆုိးရဲ႕အႏၱရာယ္ ရွိေနမွန္းသိေပမယ့္လည္း အဲ့ဒါကုိ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ျပပါအုံးမယ္။
အဲဒီလုိ ခုိင္မာစြာဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးတာနဲ႔ပဲ က်ဳပ္ဟာ အေသအခ်ာ ျပင္ဆင္ခဲ႔ပါတယ္။ မုဆုိးကုိ အနံ႔ခံဖုိ႔ နားကုိ ရွင္ရွင္ထားႏုိင္ဖုိ႔ ဖ်တ္လတ္သြက္လက္ဖုိ႔နဲ႔ သိုးတစ္ေကာင္အျဖစ္ ပိပိရိရိ သ႐ုပ္ေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔ကိုပါ။ က်ဳပ္ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့က်င့္ခဲ႔တယ္။ သိပ္ေတာ့လည္း မၾကာလုိက္ရပါဘူး။ ရက္ကေလးနည္းနည္းေလာက္ ႀကိဳးစားလုိက္တာနဲ႔ပဲ က်ဳပ္ဟာ ခုိင္ခုိင္လုံလုံုကုိ ၿပီးျပည့္စုံသြားခဲ႔ပါၿပီ..။ ပုံျပင္ထဲကုိ၀င္ဖုိ႔အတြက္ က်ဳပ္ဟာ သက္ေတာင့္သက္သာပဲ အသင့္ျဖစ္ခဲ႔ပါေတာ့တယ္။

2။ ပုံျပင္ထဲက ၀ံပုေလြ (ေနာက္တစ္ပတ္ဆက္ပါအုံးမည္)

မနက္ျဖန္ဆုိတာ
မေသခ်ာေသးတဲ႔ငါ့အတြက္
မေန႔ကပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပဲ
ျမင္ျမင္ေနရတယ္။

ရယ္ေမာျခင္းအပုိင္းအစေတြ
ေနရာအႏွ႔ံက်ဲျပန္႔ေနတာေတာင္
မ်က္ႏွာေၾကာေတြတင္းမာေနခဲ႔။

လမင္းကသာေနသေလာက္
ငါ့ကမၻာေပၚတိမ္ေတြအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။

ေျခလွမ္းဖုိ႔အားယူလုိက္တုိင္း
သုႆာန္ထဲကေခြးအူသံေတြေၾကာင့္
အင္အားေတြခ်ိနဲ႔နဲ႔ျဖစ္ခဲ႔။

ဆယ္ဂဏန္းက
အျမင့္မတတ္တာျပႆနာမရွိဘူး
ခုဟာက
စာကေလးေတာင္ပံက်ဳိးသြားတာ။

ထားလုိက္ပါ…
သံသရာရွည္႐ုံကလြဲလုိ႔
ေရတစ္ပြက္မွာေတာ့
ေလွကားမရွိဘူး။

ေသမင္းတမာန္ (ေခတၱ = လူ႔ျပည္)

ကၽြန္ေတာ္သည္..အၿမီးျပတ္ေနသည့္ ေခြးတစ္ေကာင္.. ျဖစ္ပါသည္။ အီစြတ္ပုံျပင္မ်ားကုိဖတ္ဖူးလွ်င္ သင္..ကၽြန္ေတာ့္ကိုသိပါလိမ့္မည္။ မိမိတြင္ အၿမီးျပတ္ေနသည့္အတူတူ တျခားေခြးေတြကုိပါ အၿမီးေတြျဖတ္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ရန္ တုိက္တြန္းခဲ႔ေသာ ပုံျပင္ထဲမွေခြးသည္ ကြန္ေတာ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ စင္စစ္ ထုိကိစၥသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ယုတ္မာ မနာလုိမႈ တစ္ခု မဟုတ္ဘဲ ေခြးေဘာင္ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံးကုိ ကယ္တင္ရန္ႀကိဳးပမ္းခဲ႔ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ အားထုတ္မႈတစ္ရပ္သာ ျဖစ္သည့္အေၾကာင္း ဤေနရာမွေန၍ ေျဖရွင္းပါရေစ…
ေၾကာက္ရြံ႕စရာရွိလွ်င္ အၿမီးကုပ္ျခင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခြးမ်ား၏ `ဟန္မေဆာင္တတ္သည့္ အားနည္းခ်က္´ ျဖစ္၏။ လူေတြကေတာ့ သည္လုိမဟုတ္ပါ။ ေၾကာက္ရြံ႕ေသာ္လည္း မေၾကာက္ရြံ႕ခ်င္ေယာင္ ဟန္ေဆာင္ထားႏုိင္ၾက၏။ ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္သည့္တုိင္ သူတုိ႔၏ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကုိ မဲ႔ထားႏုိင္စြမ္းရွိၾက၏။ အဲသလုိ စြမ္းေဆာင္ရည္ထူးကဲေသာ ဟန္ေဆာင္မႈမ်ဳိးရခ်င္လွ်င္ ေခြးမ်ားတြင္ အၿမီးမရွိမွသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
မယားငယ္ ခ်ဳိင္းေမႊးကုိသာ ျမတ္ႏုိး႐ုိေသတတ္ၾကၿပီး `႐ုိးသားျခင္း´ကို အေလးအနက္ထားရေကာင္းမွန္း မသိေသာ `လူမ်ား´ အတြက္ ေခြးတစ္ေကာင္၏ခံစားခ်က္ကုိ ေက်းဇူးျပဳ၍ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးေစလုိပါသည္။
တကယ္ပင္ လူေတြက ႐ုိးသားျခင္းကုိ ေနရာမေပးခ်င္ၾကပါ။ …အၿမီးသည္ ေခြးတစ္ေကာင္၏ ႐ုိးသားမႈျဖစ္သည္… ဆုိသည့္ အခ်က္ကုိလည္း အသိအမွတ္မျပဳၾကပါ။ `ေခြးၿမီးေကာက္ က်ည္ေထာက္စြပ္´ ဟူသည့္စကားပုံကုိ သင္ၾကားဖူးသည္မဟုတ္လား။ ျပဳျပင္သြန္သင္ဆုံးမ၍မရေသာ `လူ´မ်ားကုိ ေခြးအၿမီးႏွင့္ ခုိင္းႏႈိင္းထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေခြးအၿမီးကုိ ၀ါးက်ည္ေထာက္စြပ္ၿပီး ေျဖာင့္ေအာင္ႀကိဳးစားၾကည့္ေသာ္လည္း နဂုိအတုိင္း ေကာက္ၿမဲေကာက္ေနသည္ဟု ဆုိလုိပုံရ၏။ တကယ္ဆုိလွ်င္ သည္ကိစၥတြင္ ေခြးအၿမီးကုိတရားခံလုပ္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွမရွိပါ။ အၿမီးေကာက္ ေနသည္ကုိ ေျဖာင့္ေပးဖုိ႔ရန္ အလွျပင္ဆုိင္သြားအပ္သည့္ေခြးဟူ၍ သင္ၾကားဖူးပါသလား။ သူ႔ဘာသာသူ ႐ုိုး႐ုိးသားသား ေက်ေက်နပ္နပ္ ေကာက္ေနသည့္အၿမီးကို မေနႏုိင္ မထုိင္ႏုိင္ ေျဖာင့္ေပးဖုိ႔ရန္ လက္ေဆာ့ၿပီး ၀ါးက်ည္ေထာက္ သြားစြပ္သူမွာသာ အျပစ္ရွိပါသည္။ ကမၻာဦးအစကတည္းက ေကာက္ေနသည့္ေခြးအၿမီးသည္ (ကၽြန္ေတာ္သိရသေလာက္) မည္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡေပးခဲ႔ဖူးျခင္းမရွိပါ။
ေခြးငယ္မ်ား၏ေရွ႕ေရးကို ကယ္တင္ရန္အတြက္ ေခြးအေပါင္းတုိ႔ မ်က္ႏွာငယ္စရာျဖစ္ေစသည့္ အၿမီးမ်ားကုိ ျဖတ္ေတာက္ပစ္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ခဲ႔ရသည့္ အေၾကာင္း သေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီထင္ပါသည္။
အကယ္၍ သင္သာ ဘ၀တစ္ခုခုတြင္ ေခြးျဖစ္ရပါက သင့္အၿမီးကုိျဖတ္ပစ္ပါမည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္အား ကတိေပးႏုိင္ပါမည္လား။
ေနာက္အပါက္၌ နိဂုံးအပုိင္းကုိတင္ျပပါအုံးမည္။
ေသမင္းတမာန္ (ေခတၱ = လူ႔ျပည္)

သူတစ္စိမ္း နိဂုံးပုိင္းကုိသာ တင္ဆက္ပါေတာ့မည္။
မတင္ျဖစ္ခဲ႔ေသာေရွ႕အပုိင္းမ်ားအတြက္ ေနာင္အလ်ဥ္းသင့္ေသာအခါမွသာ ျပန္လည္တင္ပုိ႔ေပးပါအုံးမည္။
ေက်းဇူးျပဳ၍ ကၽြန္ေတာ့္ကုိလည္း ………………………
နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ..ျမက္ပင္.. တစ္ပင္လည္းျဖစ္ပါသည္။ `သစ္တစ္ပင္ေကာင္းငွက္တစ္ေသာင္းနားႏုိင္´ ဟူေသာစကားအရဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သစ္ပင္ေကာင္းတစ္ပင္ မဟုတ္သလုိလုိ ဘာလုိလုိ … ျဖစ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သစ္ပင္ဆုိသည္မွာ ငွက္ေတြနားဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေပါက္ေပးရတာလား၊ သူ႔ဘာသာသူ ေပါက္စရာအေၾကာင္းရွိေသာေၾကာင့္ ေပါက္ရတာလား … ဆုိသည္ကုိ စဥ္းစားေနမိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမက္ပင္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚတြင္ ငွက္တစ္ေကာင္မွနားရန္ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ လူ႔ဘ၀… ဆုိသည္မွာ ငွက္ေတြနားဖုိ႔ရန္ ေပါက္လာေပးရေသာ သစ္ပင္တစ္ပင္မဟုတ္ေၾကာင္းႏွင့္ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ႏွင့္ သူေတာင္းေနခြင့္ ရွိသည့္အေၾကာင္း သင္တုိ႔ကုိ အားလပ္သည့္အခါမ်ားတြင္ ေျပာျပဦးမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးထားပါသည္။
ကံသာလွ်င္အမိ ကံသာလွ်င္မဖ´ ဟုေျပာတတ္သူမ်ားႏွင့္ေတြ႔လွ်င္ မွတ္ပုံတင္ေတာင္းၾကည့္လုိက္ပါ။ အဖအမည္=ဦးကံ၊ အမိအမည္=ေဒၚကံဟု ေရးထားလိမ့္မည္မဟုတ္သည္ကေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖႏွင့္ အေမသည္ ဦးကံႏွင့္ေဒၚကံမဟုတ္ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကလည္း ေမာင္ကံမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေမာင္ကံမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေထာင္က်ေသာအခါ ေမြးလာမည့္ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးမ်ားကလည္း ငကံ.မိကံ တုိ႔မဟုတ္ၾကေတာ့ပါ။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ကလည္း မိဘအမည္ကုိ အလြဲေျပာၾကမည္မဟုတ္ၾကပါ။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ေၾကာင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေခြးေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျမက္ပင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မည္မွ်ပင္ ဆုိးဆုိးရြားရြား ျဖစ္ေနေစကာမူ ကၽြန္ေတာ့္အေဖႏွင့္အေမတုိ႔၏နာမည္ကုိ ဦးကံႏွင့္ေဒၚကံအျဖစ္ ေျပာင္းလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္သည္…. ကၽြန္ေတာ္သာလွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။
မင္းခုိက္စိုးစံ… ၏ သူတစ္စိမ္း ဤတြင္ဗရမ္းဗတာျဖင့္ အဆုံးသတ္လုိက္ရပါေၾကာင္း …
ေသမင္းတမာန္ (ေခတၱ = လူ႔ျပည္)
ေနာင္အလ်ဥ္းသင့္ရင္သင့္သလုိ သြန္းေနစိုးရဲ႕ ၀ံပုေလြကိုလည္း ဆက္လက္တင္ျပပါအုံးမည္။

လူဆုိတာ
လြတ္လပ္စြာေ႐ြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့……
ပန္းကုံးခ်င္းအတူတူ
တံခ်ဴက အမ်ိဳးမ်ိဳး ….

မ႐ုိးသားျခင္း သီတံခ်ည္ႀကိဳးထက္မွာ
မာန္တန္ခိုးတက္ေန႐ွာတဲ့ ပန္းတစ္ခ်ိဳ႕
ကို႕ယုိ႔ကားယား မုိ႔မုိ႔ၾကြားၾကြား
သတ္ပုံမွားတဲ့စာသားေတြလုိ
လူၾကားေကာင္းေပမဲ့
လူျမင္မေကာင္းခဲ့။

ငါက..
လူၾကားသူၾကားေကာင္းပန္းတစ္ကုံးထက္
ပန္းကုံးမဲ့လည္တုိင္ကိုသာ
ပုိင္ဆုိင္ခ်င္တဲ့သူ…..။
ဘူတာက တူပါလွ်က္
ခရီးသည္ခ်င္းကြာျခားသြားသလုိမ်ိဳး…
ၾကိဳးစားမႈမွာ ”ေတာ္ကီ”ေတြ မလုိပါဘူး…။
႐ုိးသားမႈမွာ ”ေကာ္ပီ”ေတြ မလုိပါဘူး..။

သကၠရာဇ္

(မင္းခုိက္စိုးစံ ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ကြဲပက္လက္လမ္းဆုံ စာအုပ္ထဲမွကဗ်ာေရးဟန္အတုိင္း ေရးသားထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။

ဖတ္ၾကည့္ၾကေစလုိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေ၀ဘန္ေပးၾကပါ။)

ဂ်စ္ပစီ

ထူးထူးေထြေထြ
ေဆြးေႏြးစရာမရွိဘူးဆုိရင္
ငါ စာပဲဖတ္ေနပါရေစ…

ဂ်ီေတာ့ေလးဖြင့္ထားမိတာနဲ႔
ဘာျဖစ္လုိ႔ Q တယ္လုိ႔ထင္ရတာလဲ
ငါကေတာ့
အြန္လိုင္းဂ်ပိုးျဖစ္ရတာကုိပဲႏွစ္သတ္တယ္…

ဇာတ္ေတာ္ထဲက ဘုရားအေလာင္းလုိေတာ့
ငါလဲဘယ္ေကာင္းႏုိင္ပါမလဲ
ပုထုဇဥ္ပီပီ
ကဲ႔ရဲ႕မႈေတြနဲ႔ပဲဂုဏ္ယူတတ္တယ္…

တရားစခန္းေတြ၀င္မွ
ေသာတာပန္ျဖစ္မယ္ဆုိရင္
ငါ ရဟႏၱာေတာင္မျဖစ္ခ်င္ဘူး။
တစ္ဆိတ္ေလာက္
ငါ့ကို ..ငေၾကာင္.. လုိ႔သတ္မွတ္ေပးပါ…

ငါမသိတာေတြအားလုံးအတြက္
အလြယ္တကူ
႐ူးခ်င္ေယာင္ပဲေဆာင္ေနလုိက္႐ုံ…
ကဲ…ငါဘယ္ေလာက္မ်ားလြတ္လပ္သလဲကြယ္။
ေဟာဒီခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မွာ
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းပန္းတစ္ခင္းဆုိတာရွိပါတယ္။

ငါ့ကိုဂုဏ္ျပဳပူေဇာ္ဖုိ႔မလုိ
ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ငါမသိ
ငါ့ခရီးမွာလည္း
ဘယ္ထီးမွေဆာင္းေနစရာမလုိေပဘူး။

အုိ…အသင္ေလာက
သူ႔အေတြးနဲ႔သူ
အေၾကာင္းျပခ်က္ခုိင္မာစြာမွန္ကန္ၾက
ဂုဏ္ေတြရဖုိ႔အတြက္
အျပစ္ေတြကုိလကၡံယူၾက။

င့ါအေနနဲ႔
ဆန္႔က်င္ဘက္ကို၀တ္႐ံုၿပီး
ကုိယ့္အျမင္နဲ႔ကုိယ္
ေလာကႀကီးကိုၾကည့္တယ္။

နာမည္ေက်ာ္ေတြကုိ ေလးစားတယ္
ဒါေပမယ့္
ငါ့လုိေတာ့ မင့္တုိ႔တစ္ေတြ
ေကာင္းေကာင္းလြတ္လပ္မႈ မရလုိက္ၾကဘူး။ ။

ေသမင္းတမာန္ (ေခတၱ = လူ႔ျပည္)

ကၽြန္ေတာ္သည္ `ႏွံေကာင္´တစ္ေကာင္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္အစာေရစာငက္မြတ္လ်က္ရွိသည္ဟု ေျပာလွ်င္ သင္တုိ႔အေနျဖင့္ (ပုရြက္ဆိတ္ႏွင့္ႏွံေကာင္) ပုံျပင္ကုိခ်က္ခ်င္းသတိရၾကလိမ့္မည္ထင္၏။ သင္ထင္ထားသည့္ အတုိင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထံသုိ႔ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္ေရာက္လာ၏။ “သင့္အေနနဲ႔ အခ်ိန္ရွိတုန္းကေတာ့ အစာစုေဆာင္းတဲ႔အလုပ္ကုိမလုပ္ဘဲ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနခဲ႔ၿပီး အခုမွ ကၽြႏ္ုပ္စုေဆာင္းထားတဲ႔ အစားကိုုေတာင္းဖုိ႔စိတ္မကူးပါနဲ႔။ မေပးႏုိင္ဘူး။´´ ဟုေျပာ၏။ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္စိတ္ဆုိးသြားပါသည္။ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား နီတိေတြ ပုံျပင္ေတြထဲကအတုိ္င္း အားလုံးကလုိက္ၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ေနၾကပါလိမ့္ဟုလည္းေတြးမိ၏။ တကယ္ဆုိလွ်င္ ထုိ“ပုရြက္ဆိတ္ႏွင့္ႏွံေကာင္´´ ပုံျပင္ဟာ အေတာ္ရယ္စရာေကာင္းပါသည္။ ႏံွေကာင္ကဘယ္လုိအေၾကာင္းနဲ႔မွ ပုရြက္ဆိတ္၏အစာကုိ ေတာင္းစားဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ (စားေသာအစာခ်င္းမတူေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။)
ႏံွေကာင္သည္ အက္ကရီဒုိင္အီေဒး (Acridiidae) အုပ္စုု၀င္ပုိးမႊားတစ္မ်ဳိးျဖစ္ၿပီး သစ္ရြက္စိမ္းမ်ားႏွင့္ သစ္ပင္ငယ္တုိ႔၏ပင္စည္မ်ားကုိသာစားေသာက္တတ္ေသာ သတၱ၀ါျဖစ္ပါသည္။ ပုရြက္ဆိတ္မွာမူဟုိင္မင္ေနာ့ပ္တဲရား(Hymenoptera) အုပ္စု၀င္ ေဖာ္မစ္ဒီမ်ဳိးစိတ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပ်ားရည္၊ သၾကား၊ ထမင္းတုိ႔ကဲ႔သုိ႔ အခ်ိဳရည္ပါေသာ ပစၥည္း၊ အသားအစအန မ်ားႏွင့္ ပုိးမႊားမ်ားကုိစားပါသည္။ ပုရြက္ဆိတ္လုိမ်ဳိး အစာကိုႀကိဳႀကိဳတင္တင္ မစုေဆာင္းထားရ ေကာင္းလားဟု အျပစ္တင္ ေနမည့္အစား ႏွံေကာင္စားေသာအစားအစာသည္ စုေဆာင္းသုိေလွာင္ထားရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေသာ သဘာ၀ရွိေၾကာင္း အရင္ နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါသည္။
“ေခၽြတာစုေဆာင္း သူေဌးေလာင္း´´ ဆုိသည့္စကားကုိ မွားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ပစ္ပစ္ခါခါ မေျပာလုိပါ။ ႏွံေကာင္အေနျဖင့္ စုတတ္ေဆာင္းတတ္မည္ဆုိလွ်င္ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ားႏွင့္ သစ္ပင္ေဆြးမ်ားကုိ ပုိင္ဆုိင္ေသာ ေဇာတိကတစ္ေကာင္ ျဖစ္လာႏုိင္စရာရွိသည္ဟုသာ ေျဖေတြးလုိက္ပါသည္။ ေခၽြတာစုေဆာင္းႏုိင္ရန္ အခြင့္အလမ္း နည္းပါးလြန္းလွသည့္ဘ၀မ်ားသည္ ေလာကမွာရွိေနေသးသည့္အေၾကာင္း အခြင့္အလမ္းသာသည့္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ပုံျပင္တစ္ပုဒ္ေရးပါအုံးမည္။
(မူရင္း = www.cherrythitsar.org မွ ကူးယူေဖၚျပထားပါသည္။)

ေနာင္လဲယခုလုိ အေတြးအေခၚစာေပမ်ားကို ေတြ႔မိရင္ေတြ႔မိသေလာက္ ဆက္လက္၍ျဖန္႔ေ၀ပါအုံးမည္။ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စား၍ ဖတ္႐ႈၾကပါကုန္…..
ေသမင္းတမာန္.. (ေခတၱ = လူ႔ျပည္)

ၾကယ္ေတြငိုသံၾကားတယ္
ေနမင္းရဲ႕စ်ာပနကုိ
ကမၻာေစာင့္နတ္ေတြမ်က္ကြယ္ျပဳထားလုိ႔ထင္တယ္…

ပန္းေတြငိုသံၾကားတယ္
ဥယ်ာဥ္ထဲကေရေတြကို
ေျမလႊာေတြေသာက္သုံးသြားလုိ႔ထင္တယ္…

ၾကြက္ေတြရယ္သံၾကားတယ္
တမာန္ေတာ္ေၾကာင္မင္းကုိ
ဖန္ဆင္းရွင္အိပ္ေဆးတုိက္ထားလုိ႔ထင္ပါရဲ႕။

ဒီလုိနဲ႔
တဒဂၤေတြ ဒဏ္ရာကုိယ္စီထုပ္ပုိးလုိ႔
ေသမင္းရဲ႕တက္ေခါက္သံကုိထိတ္လန္႔ေနရတယ္…

မုိးနတ္မင္းဆိုတဲ႔ေကာင္ကလဲ
မညွာမတာ
မာယာမုိးေတြရြာခ်
ငါကေတာ့
အိပ္ယာထေစာခဲ႔တယ္။ ။

ေသမင္းတမာန္ (ေခတၱ - လူ႔ျပည္)